Assassin's Creed: Bloodlines

Review | 13 December 2009 0:26 -

Wie niet genoeg kan krijgen van de avonturen in Assassin's Creed, kan zich sinds kort wagen aan de PSP game Assassin's Creed: Bloodlines. De franchise oogste reeds succes met haar twee consoletitels en waagt nu een eerste poging op Sonys PSP. We zijn benieuwd of Altaïr de stap naar de handheld heelhuids heeft overleefd.

De speler kruipt in de huid van Altaïr, de jonge huurmoordenaar die we leerden kennen in de eerste Assassin's Creed. We noteren de herfst van 1191 en ongeveer een maand nadat Altaïr de Templar-leiders het hoofd bood in het Heilige Land. De groepering geeft zich echter nog niet gewonnen en is onder leiding van Armand Bouchart aan een nieuwe opmars bezig. Altaïr komt erachter dat de heren op zoek zijn naar een uitzonderlijk artifact. Dit artifact is niets minder dan de befaamde Appel van Eden. Nieuwsgierig als hij is en met het doel de Templars voor eens en altijd uit te schakelen, vertrekt Altaïr richting Cyprus, waar de slechte jongens momenteel huishouden.

De mysterieuze Appel van Eden

De game vangt meteen aan met een prachtige begintrailer. We zien één van de Templar-soldaten rondlopen met een realistisch ogende brandende fakkel. Altaïr komt van uit het niets de scène binnenvallen en het is meteen duidelijk dat de ontwikkelaar sterk zijn best heeft gedaan om de jonge protagonist van de console naar de handheld te verhuizen. De voice-over van Altaïr klinkt lichtjes anders dan bij de voorganger. Nu praat hij Engels met een flink aanwezig Italiaans accent, maar gelukkig stoort dit niet. De algehele sound valt te pruimen, maar echt mind blowing is het niet.

Cyprus wordt niet enkel belegerd door de Templars, maar ook het verzet is sterk aanwezig. Van hen krijgt Altaïr hulp in zijn zoektocht naar de reden waarom de Templars zo gebrand zijn op het verkrijgen van de Appel van Eden. Zo zullen ze onder meer belangrijke informatie doorgeven, je proberen binnen te krijgen in zwaar bewaakte locaties en je voorraad werpmessen regelmatig terug bijvullen. De behulpzame kennissen van Altaïr zijn net als de hoofdrolspeler mooi afgebeeld op het PSP-scherm. Aan de minder belangrijke personages heeft de ontwikkelaar duidelijk minder aandacht besteed. Altaïr rent - zoals we ondertussen gewoon zijn van de reeks - doorheen open steden die grafisch gezien mooi ogen. Gebouwen in het directe zichtsveld zijn mooi afgewerkt, maar kijk je vanop een gebouw in de verte, dan is de omgeving al snel gehuld in een witte waas. In tegenstelling tot Assassin's Creed zijn de momenten dat je met open mond naar de prachtige omgeving zit te staren, eerder aan de schaarse kant. Sony's handheld is natuurlijk niet opgewassen tegen de grafische kracht van de pc, PS3 en Xbox 360, maar ik kon mij niet ontdoen van een kleine teleurstelling toen ik de eerste keer op een hoogtepunt synchroniseerde met de omgeving en een leap of faith maakte.

Back to the future

Inderdaad, net als in het eerste deel moet Altaïr zich synchroniseren. Het waarom wordt spijtig genoeg niet uitgelegd in Assassin's Creed: Bloodlines. Voor de nieuwelingen ga ik het toch even kort samenvatten. Eigenlijk kruipt de speler niet rechtstreeks in de huid van de huurmoordenaar, maar is het Desmond Miles die de eerste stap zette. Miles is een jonge Amerikaan uit het heden die in een geheim onderzoekslabo als testobject wordt gebruikt voor de experimenten met de Animus. De Animus is een machine waarmee je de herinneringen van je voorouders opnieuw kan beleven en zo trad Miles in de voetsporen van Altaïr. Al kom je niets te weten over het Animus-experiment op zich in deze PSP-titel, je krijgt wel de bekende Animus interface te zien dat dienst doet als het menu van de game. Om het experiment goed te doen verlopen is er één consequentie en dat is dat het testobject steeds de synchronisatie moet behouden. Is de missie bijvoorbeeld iemand ongezien vermoorden en trekt je toch de aandacht van de vijand, dan gaat de synchronisatie de mist in en zal je het level opnieuw moeten beginnen. Ook niet onbelangrijk is dat de Creed een strenge regel hanteert, namelijk dat je het leven van een onschuldige omstaander niet in het gedrang mag brengen.

Er zijn bijster weinig missies waarin je je stealth skills ten tonele zal moeten brengen. In de meeste missies kan je gewoon lekker op de vuist gaan met de vijand. Groepjes gespuis hack 'n slash-gewijs een kopje kleiner maken is zo veelal net iets aanlokkelijker dan moeite doen om geen aandacht te trekken. Het vechten leunt sterk aan bij het systeem in Assassin's Creed. Je hebt namelijk drie verschillende wapens ter beschikking, waaronder een zwaard, messen die je kan werpen en een uitschuifbare dolk aan de linkerpols. Tenslotte kan je ook op de vuist gaan met de tegenstander, wat aangewezen is wanneer je de lippen bloederig, maar vooral wat losser wil maken bij de vijand, alvorens je hem het leven ontneemt. Een aanval van de tegenstander counteren, levert een mooie animatie op, dat het eerder eentonige zwaardvechten amusanter maakt.

Buiten de gewone verhaallijn, kan je tal van zij-missies aangaan. Zo wil het verzet af en toe wel eens beroep doen op jou. Enkele voorbeelden van dergelijke missies zijn het leveren van een belangrijk document binnen een bepaalde tijd, het vermoorden van een belangrijk doelwit of het bezorgen van geheime informatie zonder dat je opgemerkt wordt. De zij-missies kan je gerust overslaan, maar zorgen wel af en toe voor een welgekomen afwisseling.

Stiekem gedoe

Wil je toch stealth-gewijs doorheen de wereld, dan zal je rekening moeten houden met de aandachtmeter in de linkerbovenhoek. Deze toont aan of je buiten alle verdenking staat, of de vijand je in het oog houdt en of de vijand je als indringer beziet. Dit laatste los je op door in de aanval te gaan of door uit het zicht van de vijand te geraken. Als je geen aandacht wil trekken, dan ga je best in low profile wanneer je de vijand voorbij moet of je blijft simpelweg uit zijn zichtsveld. Voorkomen is immers beter dan genezen.

Uit het zichtsveld blijven is het makkelijkst via de daken van de gebouwen. Je kan zowat alle gebouwen in de steden beklimmen via een raam, een houten dwarsbalk en eender welk ornament waaraan Altaïr zich kan omhoog trekken. Af en toe wordt het hem zelfs makkelijk gemaakt met de aanwezigheid van een ladder. Dit rennen, klimmen en springen doorheen de 3D-omgeving is enorm leuk en zeker één van de sterke punten van de franchise.

Bij het succesvol beëindigen van een missie, krijg je geld als beloning. Dit geld kan je inzetten om upgrades te kopen, zoals bijvoorbeeld het maximum aantal werpmessen dat je op zak kan hebben, verhogen. Als extraatje, voor de fans van de franchise, kan er een link gelegd worden tussen de PSP game en Assassin's Creed 2. In Bloodlines kan je namelijk Templar Coins verzamelen die je kan gebruiken in de gloednieuwe Assassin's Creed 2. Heb je deze game niet in huis, dan maakt het misschien gewoon de verzamelaar in de speler wakker.

De camera staat jammer genoeg niet altijd op de juiste plaats en dit kan wel eens voor frustratie zorgen tijdens races tegen de tijd of gevechten tegen een eindbaas. De camera manueel verplaatsen is mogelijk, maar werd niet zo handig opgelost door de combinatie van de linker schoudertoets en de rechter button pad. Dit is vooral lastig als je in low profile modus rondloopt door middel van de x-knop ingedrukt te houden. Wil je de camera draaien, dan moet je de linker schouderknop induwen en de x-knop wordt dan automatisch gebruikt om de camera aan te sturen en zo kom je ongewild in normal mode terecht. Maar eerlijk is eerlijk, Assassin's Creed: Bloodlines is niet de enige PSP game met dit probleem. Dit doet weer sterk de vraag rijzen of de handheld niet beter uitgerust was met een joystick meer.